Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 99 ΤΟΥ ΠΤΩΧΕΥΤΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ


Τον Ιούλιο του 2007, η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ, αντικατέστησε το Άρθρο 44 του Πτωχευτικού Κώδικα με το Άρθρο 99. Ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Αναστάσιος Παπαληγούρας μιλούσε για «δεύτερη ευκαιρία» στους επιχειρηματίες ενώ λίγοι είχαν καταλάβει τους κινδύνους που έκρυβε ο νέος νόμος για τους εργαζόμενους.

 

Τι περιλαμβάνει το Άρθρο 99

Μια επιχείρηση που απειλείται με παύση πληρωμών (πτώχευση), έχει τη δυνατότητα, με το νόμο αυτό, να ενταχθεί σε διετές καθεστώς προστασίας από κατασχέσεις και προσωπικές διώξεις σε βάρος του επιχειρηματία. Στο διάστημα αυτό θα επιδιώκει να έρθει σε συμφωνία με τους πιστωτές της, βάσει ενός σχεδίου αναδιοργάνωσης, έτσι ώστε να μπορεί να επιστρέψει στην κερδοφορία.

Οι μόνες προϋποθέσεις είναι:

α)οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της να ξεπερνούν τις 50.000€

β)να απασχολεί πάνω από 20 εργαζόμενους

 

Είμαστε όλοι … πιστωτές!

Ας δούμε κάποια σημαντικά χαρακτηριστικά του νέου πτωχευτικού κώδικα.

Πριν την εφαρμογή του Άρθρου 99, τα αιτήματα των εργαζομένων της τελευταίας διετίας ικανοποιούνταν κατά προτεραιότητα. Σήμερα ικανοποιούνται κατά προτεραιότητα τα αιτήματα των εργαζομένων μόλις του τελευταίου εξαμήνου. Εύκολα λοιπόν καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος των απωλειών για το προσωπικό!

Επίσης, οι οικονομικές απαιτήσεις των εργαζομένων δε μπορούν να ξεπερνούν το 1/2 των συνολικών απαιτήσεων. Για παράδειγμα, αν ο εργοδότης χρωστάει μισθούς ενός έτους στους εργαζόμενους ύψους 100.000€ και στους υπόλοιπους δανειστές του άλλες 20.000€, σύνολο 120.000€, τότε οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν μέχρι 60.000€, χάνοντας μεγάλο ποσό δεδουλευμένων. Ενώ παράλληλα χάνεται και η προτεραιότητα των τόκων για το χρονικό διάστημα της καθυστέρησης.

Με παρόμοιο τρόπο, περικόπτονται και τα προνόμια των ασφαλιστικών ταμείων, με σημαντικές συνέπειες για την επιβίωση τους.

Στην ουσία, ο Πτωχευτικός Κώδικας θεωρεί ότι οι εργαζόμενοι, τα ασφαλιστικά ταμεία, οι προμηθευτές και οι τράπεζες είναι όλοι το ίδιο, πιστωτές!  Εξισώνει την ανάγκη για καταβολή των δεδουλευμένων με την αποπληρωμή των δανείων των τραπεζών! Και έτσι στην ίδια λογική, δε θεωρεί προαπαιτούμενο την εκπροσώπηση των εργαζομένων στη διαδικασία. Μπορούν κάλλιστα να εκπροσωπηθούν από τους εκπρόσωπους των τραπεζών μιας και … είναι όλοι πιστωτές!

Πρόκειται για μια χοντροκομμένη και ισοπεδωτική λογική, με σαφή προσανατολισμό τη διάσωση της επιχείρησης, ανεξάρτητα με τις κοινωνικές συνέπειες που προκαλεί!

 

Παραδείγματα

Ίσως κάποιοι απορήσουν με το χρονικό σημείο της κριτικής αυτής, αφού έχουν περάσει σχεδόν 4 χρόνια από τότε που ψηφίστηκε το Άρθρο 99. Ο λόγος είναι ότι ειδικά στην περίοδο που διανύουμε εκατοντάδες εταιρίες –αιτιολογημένα ή αναίτια- έχουν κάνει αίτηση για να υπαχθούν στο πλαίσιο αυτό.

Τα παραδείγματα είναι πολλά.

-Η αλυσίδα ηλεκτρικών συσκευών Expert έκανε αίτηση στις 6/4/2011

-Τα ναυπηγεία Ελευσίνας

-Η αλυσίδα super market Ατλάντικ που απασχολεί περίπου 4000 εργαζόμενους με πάνω από 150 καταστήματα

-Το ξενοδοχείο Πεντελικόν

-Ο Περιοδικός Τύπος, κρατώντας μόνο το 1/3 των υπαλλήλων

-Οι Ελληνικές Ιχθυοκαλλιέργειες και πάρα πολλές άλλες

Δυστυχώς όμως, με τα κενά που αφήνει ο νόμος, πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις συνεχίζουν να επεκτείνονται, όπως η ΒΕΤΑΝΕΤ που αν και οδεύει προς πτώχευση, οι μέτοχοι της κάνουν έργα στο Αμάν ενώ πρόσφατα κατασκεύασε ιδιόκτητο πολυτελές ξενοδοχείο στην Πάρο!

Στο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμίσουμε την περίπτωση του ομίλου ΑΣΠΙΣ, που δήλωσε πτώχευση πριν λίγους μήνες ενώ έκανε τζίρο 500 εκατ. € την τελευταία χρονιά! Αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα ότι κάποιοι βασίζονται στο νόμο για διαγραφή των χρεών τους, χωρίς να τίθεται θέμα πτώχευσης. Χρησιμοποιούν δηλαδή μια ελεγχόμενη πτώχευση που τους φέρνει σε προνομιακό σημείο.

 

Θυσία οι εργαζόμενοι

Με την εύκολη υπαγωγή μιας επιχείρησης στο πλαίσιο του και τις ιδιαίτερα θετικές οικονομικές συνέπειες, αναρωτιέμαι γιατί μια επιχείρηση –και κερδοφόρα- να μην μπει για να γλυτώσει ένα μέρος από τα χρέη της! Και η πιο αδύνατη ομάδα «πιστωτών» που μπορεί να επιβληθεί δεν είναι φυσικά οι τράπεζες αλλά οι εργαζόμενοι! Απειλώντας τους (ή ορθότερα εκβιάζοντας) πως αν δε αρκεστούν σε ένα κομμάτι από τα οφειλόμενα θα κλείσει!

Στην πραγματικότητα ο νέος Πτωχευτικός Κώδικας δεν είναι μία «ύστατη βοήθεια πριν το τέλος» όπως παρουσιάστηκε από τους -τότε- κυβερνώντες, αλλά ένα εργαλείο των εργοδοτών για να παραγραφούν τα δεδουλευμένα προς τους εργαζόμενους και άλλες υποχρεώσεις προς ασφαλιστικά ταμεία και τρίτους.

Το Άρθρο 99 αποτελεί ένα βαθειά αντεργατικό νόμο που στηρίζεται πάνω στο υπάρχον πρόβλημα της καπιταλιστικής κρίσης, θυσιάζοντας τους εργαζομένους στο βωμό της επιχειρηματικότητας. Και βεβαίως, η καπιταλιστική κρίση δεν ξεπερνιέται με την ασύδοτη παραγραφή των χρεών αλλά με την προστασία της απασχόλησης.

 

Απρίλιος 2011

 

Δημήτρης Λεοντίου

Μέλος ΔΣ Σωματείου

Οδηγών-Πωλητών-Βοηθών   Τροφίμων & Ποτών

Ν.Αττικής

About these ads
Published in: on Απριλίου 10, 2011 at 10:38 πμ  Σχολιάστε  

The URI to TrackBack this entry is: http://mitsosleontiou.wordpress.com/2011/04/10/%ce%b7-%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%b1%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-99-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%84%cf%89%cf%87%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf/trackback/

Κανάλι RSS για τα σχόλια του άρθρου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: