ΑΛΕΚΟΣ ΚΑΛΥΒΗΣ:ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ


Εισήγηση Αλέκου Καλύβη στην εκδήλωση της Αυτόνομης Παρέμβασης »Οι εργασιακές σχέσεις στην εποχή του μνημονίου’‘        

Βρισκόμαστε στο μάτι ενός αντεργατικού κυκλώνα που αλλάζει άρδην το τοπίο για τους εργαζόμενους και το συνδικαλιστικό κίνημα. Η επίθεση αφορά όλη την κοινωνία εκτός από τα ανώτερα και ανώτατα στρώματα της οικονομικής πυραμίδας. Όμως η επίπτωση στους εργαζόμενους και ιδίως στα πιο καταπιεσμένα στρώματα της εργατικής τάξης είναι καταλυτική.

Η πολιτική της τρόικας μέσω του μνημονίου, δημιουργεί μόνιμου χαραχτήρα αρνητικές μεταβολές που υποβαθμίζουν δραματικά την θέση των εργαζομένων, γυρίζουν τον τροχό της ιστορίας 50 χρόνια πίσω ,τροποποιούν δραστικά τον κοινωνικό συσχετισμό δυνάμεων σε όφελος του κεφαλαίου.

Οδεύουμε σε έναν άγριο καπιταλισμό που καταργούνται δικαιώματα και εγγυήσεις που κατοχύρωσαν με τον αγώνα τους πολλές γενιές εργαζομένων. Έχουμε μια γιγάντια, σε μέγεθος, παρέμβαση του κράτους ή των διακρατικών μηχανισμών για να εφαρμοστεί ένας ακραίος νεοφιλελευθερισμός, ως το φάρμακο για να ξεπεραστεί η κρίση την οποία προκάλεσε ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός. Η παρέμβαση αυτή  με όρους οικονομίας συνιστά μια απόπειρα να συγκρατηθεί η τάση μείωσης του ποσοστού κέρδους του κεφαλαίου και να ανασυγκροτηθεί ο καπιταλισμός σε περίοδο κρίσης, ενώ στο κοινωνικό πεδίο επιχειρείται να αφοπλιστεί η εργατική τάξη και να καταστεί μια πειθήνια δύναμη στις απαιτήσεις του κεφαλαίου.

Τροποποιούνται ριζικά οι όροι άσκησης της ταξικής πάλης.

Το συνδικαλιστικό κίνημα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα ήδη από την περίοδο άνθησης του νεοφιλελευθερισμού. Όχι μόνο αυτά που δημιουργήθηκαν από τις σταδιακές αλλαγές που απορύθμιζαν την εργασία, διόγκωναν την ανεργία και χτυπούσαν μέσω του κατακερματισμού την συλλογική αγωνιστική συνείδηση, αλλά και από αυτά που δημιούργησε η συμβιβαστική, ηττοπαθής και κατά βάση μεροληπτική, υπέρ του κεφαλαίου και του πολιτικού δικομματισμού πρακτική της πλειοψηφίας της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος.

Σήμερα στη φάση της κρίσης η επίθεση έχει καθολικά χαρακτηριστικά ενώ ενδεχόμενη συνέχιση της ίδιας συμπεριφοράς από την πλευρά της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος, θα οδηγήσει σε πλήρη αναξιοπιστία και παρακμή, σε μια στρατηγική της ήττας για το συνδικαλιστικό κίνημα.

Επείγει, λοιπόν, η ανάγκη μιας θεαματικής στροφής του συνδικαλιστικού κινήματος.

Η κλεψύδρα αδειάζει, ο χρόνος εκλείπει. Χθες έπρεπε να ξεκινήσει η ανασυγκρότηση των συνδικάτων. Κρίσιμο ζήτημα για να ορίσουμε τις συντεταγμένες μιας νέας στρατηγικής είναι να κατανοήσουμε το βάθος και τις μονιμότερου χαραχτήρα αλλαγές που πραγματοποιούνται, το πέρας των οποίων θα μας οδηγήσει σε μια νέα εργατική τάξη με τεράστιες αλλαγές στο εσωτερικό της, στον τρόπο που σκέφτεται και αντιλαμβάνεται τον ρόλο της.

Ο τρόπος ανάπτυξης του καπιταλισμού, κατά το παρελθόν στη χώρα μας έχει οδηγήσει σε ένα μεγάλο δίκτυ μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων και αυτοαπασχολούμενων. Συνεπώς, ο μικρότερος σε σχέση με άλλες ανεπτυγμένες χώρες βαθμός συγκέντρωσης του κεφαλαίου συνυπήρχε με έναν χαμηλό βαθμό συγκέντρωσης της εργατικής τάξης.

Ο τριτογενής τομέας είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος κυρίως λόγω του τουρισμού και ενισχύεται ακόμη περισσότερο λόγω της συρρίκνωσης παραδοσιακών βιομηχανικών κλάδων και μεταφοράς μέρους της παραγωγικής σε χώρες των Βαλκανίων και της ανατολικής Ευρώπης. Η διάρθρωση αυτή έχει οδηγήσει σε έναν αδύναμο επιχειρησιακό αλλά και κλαδικό συνδικαλισμό στον ιδιωτικό τομέα λόγω της χαμηλής μαζικότητας, ενώ αναπτύχθηκε ο συνδικαλισμός στο δημόσιο τομέα και τις δημόσιες επιχειρήσεις. Η ανάπτυξη αυτή έχει σχέση με την μαζικότητα και όχι τον προσανατολισμό. του, που στη χώρα μας κατά βάση ήταν συντεχνιακά δομημένος.

Το συνδικαλιστικό κίνημα στο δημόσιο τομέα παρά τον συντεχνιακό και πελατειακό, εν πολλοίς, τρόπο λειτουργίας του αποτέλεσε τον ισχυρό πυλώνα του συνδικαλιστικού κινήματος που σήμερα αποδυναμώνεται και προκαλεί τριγμούς σε όλο το συνδικαλιστικό οικοδόμημα. Σε επίπεδο επιχειρήσεων στον ιδιωτικό τομέα αναπτύχθηκε συνδικαλιστική δράση, όμως σε μεγάλο μέρος αυτού του τύπου ο συνδικαλισμός δεχόταν ανοιχτά ή κεκαλυμμένα την εργοδοτική επιρροή.

Σε περιόδους ανόδου του οικονομικού κύκλου τα συνδικάτα κέρδιζαν ένα μερτικό από τα αυξημένα κέρδη το οποία περιοριζόταν η εξαφανιζόταν σε περιόδους ύφεσης. Σήμερα στην περίοδο της κρίσης τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η πίεση είναι πολλαπλάσια.

Αριθμητικά η εργατική τάξη είναι η πλειοψηφία του ενεργού πληθυσμού, ενώ σημαντικό μέρος της τα τελευταία χρόνια πλαισιώνεται από οικονομικούς μετανάστες που σε τομείς όπως η οικοδομή, ο αγροτικός τομέας, η καθαριότητα και η οικιακή βοήθεια είναι η πλειοψηφία και οι οποίοι ενώ είναι οι πλέον καταπιεσμένοι είναι και οι πλέον ανοργάνωτοι. Υπάρχει μεγάλη ανατροπή μεταξύ σταθερής και ευέλικτης εργασίας σε όφελος της δεύτερης, ενώ αυτή η εξέλιξη συνοδεύεται με μεγάλη ανασφάλεια και φόβο που εμποδίζει τη χειραφέτηση των εργαζομένων

Συναίνεση ή ανατροπή;

Το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα παρά τον συντεχνιακό χαραχτήρα ενός τμήματός του και την επιρροή κυβερνήσεων και εργοδοτών εντούτοις δομήθηκε με τρόπο που σε επίπεδο μορφών πάλης ήταν πιο συγκρουσιακό σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρώπης. Αυτό εύκολα μπορεί να εξαχθεί από το αριθμό των κινητοποιήσεων και δη των απεργιακών σε σχέση με την πρακτική του συναινετικού διαλόγου που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη. Στην πορεία των χρόνων και ως αποτέλεσμα της επίδρασης της απορρύθμισης, της ανεργίας και της εργοδοτικής απειλής, αλλά και της διευρυνόμενης παρέμβασης του κυβερνητικού συνδικαλισμού που ασκήθηκε από τις δυνάμεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, το συνδικαλιστικό κίνημα έχανε σε αξιοπιστία, αποτελεσματικότητα, αυτοπεποίθηση. Ο ρόλος του συρρικνωνόταν διαρκώς ενώ η διάσπαση της αριστεράς και η στροφή ενός σημαντικού τμήματος της σε απομονωτισμό και διασπαστικές πρακτικές δεν επέτρεψε την αντιστροφή αυτής της πορείας.

Το σύστημα στη χώρα μας εξασφάλιζε την απαραίτητη συναίνεση είτε άμεσα μέσω πελατειακών δικτύων, είτε μέσω των ηγεσιών των συνδικάτων. Σήμερα οι πολιτικές που ασκούνται δημιουργούν αντικειμενικά την αντίθεση των εργαζομένων, διασπούν τις συμμαχίες με τα μεσαία στρώματα, αποδυναμώνουν σε μεγάλο βαθμό την δυνατότητα άσκησης πελατειακών σχέσεων. Συνεπώς δεν μπορούν να εξασφαλίσουν κοινωνική συναίνεση και γι’ αυτό το λόγο είναι πολύ πιθανή η ακόμη μεγαλύτερη εκδήλωση αυταρχισμού, κοινωνικού αυτοματισμού και συρρίκνωσης της δημοκρατίας. Παρ’ όλα αυτά λόγω ακριβώς της έλλειψης δυνατότητας συναίνεσης το σύστημα δεν πατά γερά στα πόδια του και υπάρχουν δυνατότητες να προκληθούν ρωγμές από ένα ζωντανό κίνημα.

Δυσκολίες και δυνατότητες

Από την άλλη μεριά όμως οι δομικές αλλαγές που πραγματοποιούνται επιδρούν αρνητικά με έναν διττό τρόπο. Διότι, χτυπούν ανελέητα και το υποκείμενο που είναι η εργατική τάξη υποβαθμίζοντας δραματικά την θέση της αλλά και τον ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος, αφού του ακυρώνουν στην ουσία το εργαλείο της συλλογικής διαπραγμάτευσης. Η κατάσταση αυτή επιδρά αντιφατικά αφού ενισχύει και την οργή και τον φόβο, και τη διάθεση για αγώνα και την αναστολή των αγωνιστικών διαθέσεων, και τη συλλογική δράση και το κλείσιμο του εργαζόμενου στον εαυτό του. Το τι θα κυριαρχήσει εξαρτάται από την δυναμική των πραγμάτων που θα κριθεί και στο κοινωνικό και στο πολιτικό πεδίο.

Τα κρίσιμα ζητήματα της περιόδου έχουν σχέση με την μεγάλη και υποχρεωτική διατίμηση της εργατικής δύναμης, που είναι το μόνο εμπόρευμα που δεν ανατιμάται στις σημερινές συνθήκες. Το κράτος δεν ενεργοποιεί μόνο τον μηχανισμό πρωτογενούς διανομής αλλά χρησιμοποιεί όλους τους μηχανισμούς αναδιανομής που μειώνουν δραματικά το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων που έχει υποστεί πραγματική λεηλασία. Αυτό είναι το βασικό εργαλείο αύξησης της εκμετάλλευσης και αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου, ώστε μέσα από την κρίση να ξεπηδήσουν οι νέοι πρωταγωνιστές της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Όλες οι πολιτικές αλλοίωσης των θεσμών συλλογικής διαπραγμάτευσης έχουν αυτό το στόχο, ενώ η ενσυνείδητη αύξηση της ανεργίας και της μερικής ανεργίας έχουν σαν στόχο να δημιουργούν έναν εφεδρικό στρατό που σύμφωνα με τον Μαρξ αλλά και την κοινή λογική ρίχνουν τους μισθούς εντείνουν την ανασφάλεια και αντιστρέφουν τη τάση μείωσης του ποσοστού κέρδους, βοηθώντας έτσι στη συσσώρευση κεφαλαίου και επιτρέποντας στον καπιταλισμό να ξεπερνά τις κρίσεις του σε βάρος των υποτελών τάξεων.

Μόνο που σήμερα η ένταση και η έκταση των μέτρων δημιουργούν μόνιμες πληγές, αφού εκτός από το πλήγμα στους μισθούς έχουμε μια πλήρη αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους, κατάργηση της συλλογικής αυτονομίας, απονέκρωση των συμβάσεων από το περιεχόμενό που διαμόρφωσε η πάλη των εργαζομένων επί δεκαετίες, ανεργία σε πρωτοφανή υψηλά ποσοστά.

Η παρέμβαση αυτή οδηγεί σε μια ισοπέδωση προς τα κάτω. Η κατάσταση αυτή όμως ενώ προκαλεί μεγάλη ζημιά στους εργαζόμενους, από την άλλη η ενοποίηση αυτή τείνει να ενοποιήσει και τα συμφέροντα όλης της εργατικής τάξης και δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις για την κοινή τους δράση, ενώ προσφέρει ένα πεδίο ευρύτερης πολιτικοποίησης, αφού οι παρεμβάσεις στο σύνολό τους αφορούν κυβερνητικές πολιτικές.

Επείγει λοιπόν μια μεγάλη στροφή των συνδικάτων, ώστε να κερδίσουν εμπιστοσύνη, διαπραγματευτική δύναμη, κύρος και αποτελεσματικότητα. Γνωρίζουμε ότι οι μεγάλες αλλαγές πολιτικών που απαιτούνται προϋποθέτουν αλλαγή και των πολιτικών συσχετισμών χωρίς την οποία η δράση των συνδικάτων θα ήταν ατελέσφορη. Οι εξελίξεις όμως δεν είναι στατικές, κινούνται με τον δικό τους τρόπο και απαιτούν τη δυναμική αλληλλοσύνδεση του κοινωνικού με το πολιτικό. Η αναγκαία αυτή συνδικαλιστική αναγέννηση πρέπει να εναρμονιστεί με ένα πολιτικό ρεύμα προοδευτικών αλλαγών.

Αναζητώντας τις παραμέτρους μιας νέας στρατηγικής

Τα στοιχεία μιας νέας στρατηγικής είναι:

Αλλαγή προσανατολισμού. Σήμερα η λογική των μικρών βημάτων ,οι διορθωτικές κινήσεις όχι μόνο είναι αναποτελεσματικές αλλά και σπείρουν την ηττοπάθεια. Κεντρικό ζήτημα της περιόδου είναι η απεμπλοκή από το μνημόνιο, διότι χωρίς αυτό οι επί μέρους διεκδικήσεις θα προσκρούουν στο τείχος του μνημονίου. Όλο το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να ενταχθεί στο αντιμνημονιακό μπλοκ

Νέο αιτηματολόγιο. Δεν φτάνει να τρώμε από τα έτοιμα. Άλλωστε οι πολιτικές της κυβέρνησης έχουν ανατρέψει τα δεδομένα και ορισμένα πράγματα πρέπει να τα δούμε εξ αρχής. Για κάποια περίοδο είναι κατανοητή η αμηχανία από το σοκ των μέτρων και η σύγχυση για το από πού να αρχίσουμε. Όμως μαζί με τα όχι μας πρέπει να παραθέσουμε και τις διεκδικήσεις μας. Κεντρικά ζητήματα σήμερα είναι η υπεράσπιση των συμβάσεων, η διεκδίκηση αυξήσεων, η προστασία των ανέργων, το χτύπημα της ακρίβειας, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα, η απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων, η υπεράσπιση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών κ.α. Χρειάζεται ειδική δουλειά για τη διαμόρφωση των νέων στόχων. Η κρίση αντικειμενικά δημιουργεί έναν αυτοπεριορισμό των αιτημάτων. Δεν είναι αναγκαίο να το αποδεχτούμε αν δεν μας περιορίζει το εύρος της συσπείρωσης των εργαζομένων. Σε κάθε περίπτωση χρειαζόμαστε έστω και μικρές νίκες που θα ξηλώνουν πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής και θα τονώνουν την αυτοπεποίθηση των εργαζομένων.

Πάλη για το μερικό και για το γενικό. Χρειάζεται ένας συνδυασμός της πάλης για τα γενικά και ειδικά αιτήματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ ασχολούνται με τα γενικά και τα σωματεία με τα ειδικά. Αυτός ο καταμερισμός εκ των πραγμάτων υπάρχει, αλλά σήμερα όλοι πρέπει να διεκδικούν και να μιλούν για τα γενικά θέματα που επηρεάζουν και τις ειδικές πλευρές της ζωής και εργασίας των εργαζομένων, στα πλαίσια μιας αναγκαίας πολιτικοποίησης.

Κοινωνική συμμαχία Η πολιτική που ασκείται πλήττει και τα μεσαία στρώματα και τα σπρώχνει σε απόγνωση και προλεταριοποίηση, πλήττει την νεολαία, τις γυναίκες. Αυτή η εξέλιξη δημιουργεί προϋποθέσεις διεύρυνσης των συμμαχιών με άλλες ενδιάμεσες τάξεις και στρώματα ώστε να διευρύνεται το μέτωπο πάλης αλλά και με τα διάφορα κινήματα που αντιστέκονται με μορφές ανυπακοής και αλληλεγγύης για τα διόδια, τα εισιτήρια τα δικαιώματα των μεταναστών. Το συνδικαλιστικό κίνημα έχει χρέος να εναρμονιστεί ενεργά με αυτά τα κινήματα .Είναι τραγικό για την ΓΣΕΕ να κωφεύει και να απομονώνεται από ζωντανά τμήματα της κοινωνίας, για θέματα μάλιστα που έπρεπε να πρωτοστατεί η ίδια. Επειδή η αντίσταση στο μνημόνιο είναι υπόθεση όχι μόνο των συνδικάτων αλλά και άλλων φορέων των μικρομεσαίων ,των αγροτών ,των επιστημόνων και άλλων κινημάτων χρειάζεται η συγκρότηση ενός πανελλαδικού κοινωνικού δικτύου που θα ενοποιήσει τη δράση και θα δώσει μια νέα δυναμική στο μαζικό κίνημα.

Μορφές πάλης. Στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από αριθμό απεργιών αλλά από ουσία απεργιακής πάλης από σωστά προετοιμασμένες και μαζικές απεργίες. Είναι θετικό ότι δημιουργήθηκαν μεγάλα γεγονότα στις 5-5 και 15-12 κάτι που πέραν των άλλων δείχνει την ικανότητα –ακόμη- των τριτοβάθμιων γεγονότων να παράγουν μεγάλα γεγονότα όμως σήμερα δεν αρκούν ορισμένες κεντρικές κινήσεις. Χρειάζεται η δημιουργία ενός μεγάλου πολύμορφου αγωνιστικού και απεργιακού κινήματος που θα συνδυάζει τις κλαδικές και επιχειρησιακές κινητοποιήσεις, που θα αξιοποιεί όλες τις μορφές πάλης, που θα αποφασίζεται κατά το δυνατόν από μαζικές συνελεύσεις των εργαζομένων, ένα κίνημα που θα γεμίζει τους δρόμους. Δεν πρέπει να υπερτιμούμε την δυνατότητα συμμετοχής στις απεργίες η οποία, σε περίοδο κρίσης που η απώλεια του μεροκάματου είναι πολύ επώδυνη, βαίνει μειούμενη και χρειάζεται να αναζητήσουμε μορφές πάλης συγκεντρώσεις, συλλογή υπογραφών, αποκεντρωμένη δράση σε δήμους καθώς και παραδειγματικές ενέργειες που εντείνουν την πολιτική πίεση. Επίσης στις σημερινές συνθήκες είναι ιδιαίτερα σημαντικό να εκφράζεται η ποικιλόμορφη αλληλεγγύη σε όσους αγωνίζονται αλλά και σε τμήματα της τάξης μας που πένονται ή τα βγάζουν δύσκολα πέρα. Ενδιαφέρον έχει και η δραστηριοποίηση μορφές αντίστασης στην ακρίβεια με καταναλωτικά κινήματα ,συνεταιρισμούς κ.α.

Διεθνοποίηση. Παρά την μείωση του ρόλου των εθνικών κρατών, η ταξική πάλη συγκροτείται αφετηριακά στο επίπεδο του εθνικού κράτους. Οι στρατηγικές, όμως και οι συντονισμένες πολιτικές διαμορφώνονται σε υπερεθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Συνεπώς η πάλη σε εθνικό επίπεδο δεν αρκεί και απαιτείται ο συντονισμός δράσης. Το απεργιακό δικαίωμα πρέπει πια να εκδηλώνεται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο με κοινούς στόχους ενώ είναι απαραίτητος και ο συντονισμός των εργαζομένων των ευρωπαϊκών χωρών του νότου.

Μαζικοποίηση. Το μεγάλο πρόβλημα είναι η χαμηλή μαζικότητα στον ιδιωτικό τομέα και η περαιτέρω μείωσή της τάση που πρέπει να ανακοπεί και να αντιστραφεί. Ο στόχος αυτός προϋποθέτει την ανάκτηση της αξιοπιστίας και αποτελεσματικότητας των συνδικάτων, αλλά και συγκεκριμένα μέτρα πλησιάσματος και οργάνωσης των εκτός των τειχών με βάρος στην νεολαία, τις γυναίκες και τους μετανάστες.

Επίσης, επειδή ισχύει το ουδέν κακό αμιγές καλού, πρέπει να αξιοποιήσουμε ακόμη και το αρνητικό γεγονός της επιδίωξης υπογραφής των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων διαδικασία που μπορεί να αξιοποιηθεί για την συγκρότηση επιχειρησιακών σωματείων έστω και αν στην αρχή η πίεση για μειώσεις μισθών θα είναι μεγάλη. Τα κλαδικά σωματεία επίσης έχουν σήμερα ένα μεγάλο ρόλο να παίξουν αλλά απαιτείται ο εκδημοκρατισμός τους, η γνήσια μαζικοποίησή τους και η απόκρουση της υπάρχουσας λογικής να δουλεύουν ως ιμάντες κομματικών γραμμών και ως μηχανισμοί αναπαραγωγής συσχετισμών και μάλιστα πλαστών.

Ανάκτηση αξιοπιστίας. Βασικό ζήτημα είναι η αυτοκάθαρση των συνδικάτων από συμπεριφορές και πρακτικές που το έχουν πληγώσει. Απαιτείται να σταματήσει η πρακτική της αμοιβής συνδικαλιστών από συμμετοχή σε επιτροπές και συμβούλια, να σταματήσει το απαράδεκτο φαινόμενο του ορισμού συνδικαλιστών ως κυβερνητικών εκπροσώπων σε διοικητικά συμβούλια, η σταδιακή απεμπλοκή από τα κονδύλια της εργατικής εστίας και μέχρι τότε να γίνεται με απόλυτη διαφάνεια η διαχείρισή τους, η απόκρουση εκφυλιστικών φαινομένων μη αξιοποίησης των αποσπάσεων για ζητήματα των συνδικάτων, να σταματήσουν οποιεσδήποτε επιχειρηματικές δραστηριότητες συνδικαλιστών οι οποίες δεν συνάδουν με την συνδικαλιστική ιδιότητα, η απόκρουση των πελατειακών σχέσεων που ενυπάρχουν ευρύτερα στον δημόσιο τομέα. Η διαμόρφωση ενός κανονισμού δεοντολογίας από το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα που και στο παρελθόν είχαμε προτείνει είναι κρίσιμο ζήτημα στις μέρες μας που η απαξίωση πλήττει και πρόσωπα και θεσμούς μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Κατάκτηση κοινής δράσης Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να ξαναβρεί τον κοινό του βηματισμό. Η όξυνση των αντιθέσεων δεν πρέπει να οδηγεί σε διάσπαση της κοινής δράσης. Όσο υπάρχει η σημερινή κατάσταση το σύστημα θα κοιμάται ήσυχο. Είναι αδιανόητο σε περίοδο κατεδάφισης των πάντων να κυριαρχεί ο σεχταρισμός και κατά μοναδικό τρόπο ο κομματικός ωφελιμισμός. ΟΙ τριτοβάθμιες οργανώσεις, δεν πρέπει να ξεθωριάσουν όπως η πλειοψηφία των ηγεσιών τους. Οι εργατικοί θεσμοί πρέπει να υποστηριχτούν και να πιεστούν να παίξουν τον ρόλο τους. Ο αναγκαίος συντονισμός όταν τα μεγάλα συνδικάτα αδρανούν δεν πρέπει να διαιρεί αλλά να πολλαπλασιάζει την δράση. Πάμε μαζί όταν υπάρχει απόφαση για δράση, δρούμε με συντονισμό των από κάτω όταν αδρανούν οι από πάνω, δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για έναν διαρκή αγώνα.

Για ένα νέο κίνημα μέσα στο κίνημα. Η σημερινή κατάσταση απαιτεί μεγάλες τομές στις οποίες οδηγούν τα παραπάνω. Σήμερα χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο από ποτέ ένα κίνημα αυτόνομο, σύγχρονα ταξικό, μαχητικό, βαθειά πολιτικοποιημένο ,δημοκρατικό ,ενωμένο, μαζικό και ισχυρό. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η ανατροπή των σημερινών συσχετισμών, η αποδυνάμωση των εκφραστών του συνδικαλιστικού δικομματισμού η ισχυροποίηση του ριζοσπαστικού ταξικού ρεύματος, η δημιουργία ευρύτερων συσπειρώσεων που θα τέμνουν οριζόντια τις σημερινές παρατάξεις και θα δημιουργούν ένα νέο τοπίο στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Η οικονομική κρίση αποτελεί μια δοκιμασία για όλους .Παρόλα αυτά εκτός από την καταστροφική πλευρά της έχει και το παράθυρο ευκαιρίας για μεγάλες ανακατατάξεις. Μπορούμε να περάσουμε λοιπόν όπως θα έλεγε και ο Γκράμσι από την απαισιοδοξία της σκέψης στην αισιοδοξία της βούλησης.

* Ο Αλέκος Καλύβης είναι πρωην Αναπλ. Προεδρος της ΓΣΕΕ                                                                         

Published in: on Φεβρουαρίου 13, 2011 at 6:38 μμ  Σχολιάστε  

The URI to TrackBack this entry is: https://mitsosleontiou.wordpress.com/2011/02/13/%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%ba%ce%bf%cf%83-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%85%ce%b2%ce%b7%cf%83%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b5%ce%b1-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%b7/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: